همانطور كه در بالا ذكر شد آدرسهاي IP براي قابل فهم بودن افراد معمولاً به صورت دسيمال (ده دهي) بيان مي شوند كه با نقطه از يكديگر جدا شده اند. اما كامپيوتر ها با شكل باينري (دودويي) اعداد سروكار دارد و براي ارتباط با يكديگر آنرا در قالب صفر و يك بيان مي كنند مانند مثال زير:
11011000. 00011011. 00111101. 10001001
8تا 8تا 8تا 8تا

چهار عدد در يك آدرس IP اكت (به معناي هشتايي) ناميده مي شوند، چون هر عدد به تنهايي از 8 عدد باينري تشكيل شده است. با تركيب همه اعداد 32 عدد باينري خواهيم داشت. آدرس IP از اعداد 32 بيتي تشكيل شده است. كه هر كدام از 8 وضعيت مي تواند 0 يا 1 باشد. يعني براي هر هشتايي 2 به توان 8 تا، 256 عدد مخلتف را مي توان در نظر گرفت. پس هر عدد كه بين نقطه ها قرار مي گيرد مي تواند بين 0 ــ 255 باشد. با توجه به اين كه 4 عدد داريم كه با نقطه از هم جدا مي شوند مجموعاً 2 به توان 32 يا مجموعاً 4294967296 عدد منحصر به فرد خواهيم داشت.

در نتيجه در حدود 4.3 ميليارد عدد را مي توان براي آدرسهاي IP منحصر به فرد معين كرد البته با صرفنظر از تعدادي آدرس معين كه استفاده از آنها براي عموم محدود شده است. مثلاً آدرس IP به صورت 0. 0. 0. 0 براي شبكه default و آدرس 255. 255. 255. 255 براي broad cast رزرو شده اند.

تركيب اين اعداد فقط براي دادن يك شماره منحصر به فرد و شناسايي نيست بلكه براي ايجاد كلاسهايي است كه بتوان آنها را به يك شغل، دولت، منطقه خاص و غيره نسبت داد.

اعداد بين نقطه ها يا اكت ها (هشتايي) به دو قسمت تقسيم مي شوند. شبكه و هاست. اولين عدد بين نقطه ها مربوط به شبكه است. اين عدد براي شناسايي يك شبكه كه يك كامپيوتر به آن متصل است استفاده مي شود.

هاست (كه گاهي با نام Node شناخته مي شود) كامپيوتري كه واقعاً در شبكه وجود دارد مشخص مي كند. قسمت مربوط به هاست معمولاً آخرين عدد است.

5 كلاس IP به علاوه آدرسهاي خاص مشخص وجود دارد:

سه کلاسِ پایه‌ایِ مختلفِ نشانی‌دهیِ آی‌پی، برای شبکه‌های بزرگ، متوسط و کوچک وجود دارد. کلاس A برای شبکه‌های بزرگ، کلاس B برای شبکه‌های متوسط و کلاس C برای شبکه‌های کوچک است.

علاوه بر این سه کلاس، کلاس D برای پخش چندگانه، ارسال اطلاعات به گروهی از رایانه‌ها، و کلاس E برای کارهای جستجو وجود دارند. برای شرکت در پخش چندگانهٔ آی‌پی، مجموعه‌ای از رایانه‌های میزبان باید بر سر استفاده از آدرس پخش چندگانه، به طور مشترک توافق داشته باشند. پس از تشکیل گروه پخش چندگانه یک کپی از هر بستهٔ اطلاعاتی فرستاده شده به نشانی پخش چندگانه به هر رایانهٔ میزبان در مجموعه تحویل می‌گیرد.

بنابراین نخستین 4 بیت (از سمت چپ) آدرس IP کلاس آن را مشخص می‌کند. همچنین اگر نمایش نقطه‌دار را در نظر بگیریم از روی مقدار دهدهی بایت اول کلاس آن تشخیص داده می‌شود.
کلاس طول بر حسب بیت شروع پایان CIDR subnet mask
Class A 0 0.0.0.0 127.255.255.255 /8 255.0.0.0
Class B 10 128.0.0.0 191.255.255.255 /16 255.255.0.0
Class C 110 192.0.0.0 223.255.255.255 /24 255.255.255.0
[[Class D [[multicast 1110 224.0.0.0 239.255.255.255 /4 Not Defined
[[Class E [[reserved 1111 240.0.0.0 255.255.255.255 /4 Not Defined

كلاس A: اين كلاس براي شبكه هاي خيلي بزرگ است. مانند يك كمپاني عظيم بين المللي كه داراي يك شبكه بزرگ است. آدرسهاي IP كه اعداد اول آنها (اولين اكت) از 1 تا 126 باشد قسمتي از اين شبكه هستند. سه عدد بعدي براي شناسايي Host به كار مي روند. اين بدان معناست كه 126 شبكه كلاس A وجود دارند كه هر كدام 16777214 هاست و مجموعاً 2 به توان 31 آدرس IP منحصر به فرد مي توان ساخت. اما نيمي از اين تعداد آدرس IP قابل دسترسي است. در شبكه هاي كلاس A اولين عدد باينري هميشه صفر است.

آدرس خود يا loopback: اين آدرس IP عبارتست از 127. 0. 0. 1 با اين آدرس IP يك كامپيوتر مي تواند پيغامي را براي خودش ارسال كند. اين آدرس معمولاً براي عيب يابي شبكه و تست كردن آن استفاده مي شود.

default network: يا شبكه پيش فرض كه آدرس IP آن 0. 0. 0. 0 است.

اصولاً در سامانهٔ آی‌پی‌دهی به مشترکان، آی‌پی‌ها به صورت تعدادی که توانی از عدد ۲ باشد (۲، ۴، ۸، ۱۶، ۳۲، ۶۴ و ۱۲۸) دسته‌بندی می‌شوند. لازم به ذکر است که در هر دستهٔ آی‌پی اختصاص داده شده به مشترک آی‌پی‌های اول و آخر بر اساس استاندارد معمولاً غیر قابل استفاده است و از باقیماندهٔ آی‌پی‌ها می‌توان در شبکهٔ محصورشده استفاده کرد. به عنوان مثال در یک کلاس هشت‌تایی، حداکثر شش نشانی آی‌پی قابل استفاده است.

آی‌پی خصوصی

برای جلوگیری از هدردهی آی‌پی در هر کلاس، یک محدودهٔ آی‌پی برای شبکه‌های خصوصی (مانند شبکهٔ داخلی ادارات و شرکت‌ها) در نظر گرفته شده‌است که عبارت است از:
رنج آی پی تعداد آدرس‌ها کلاس CIDR block
24- 10.0.0.0–10.255.255.255 16,777,216 Single Class A 10.0.0.0/8
20- 172.16.0.0–172.31.255.255 1,048,576 16 contiguous Class Bs 172.16.0.0/12
16- 169.254.0.0–169.254.255.255 65,536 Single Class B 169.254.0.0/16
16- 192.168.0.0–192.168.255.255 65,536 Single Class C 192.168.0.0/1

برای اتصال یک شبکهٔ خصوصی به اینترنت از پروتکل NAT استفاده می‌شود به این ترتیب که نشانی خصوصی به یک یا چند نشانی منحصربه‌فرد عمومی ترجمه می‌شود.

يافتن آدرس IP

هر بار که يک کامپيوتر به کامپيوتر ديگري متصل مي شود، حداقل اطلاعاتي که بايد به آن بدهد آدرس IP خود است؛ بنابراين يافتن IP کسي که به دليلي قصد اتصال به رايانه شما را داشته است نه تنها غير قانوني نيست بلکه يک موضوع کاملاً طبيعي است.آی‌پی ایستا و پویا

(استاتیک و داینامیک)

آی‌پی پویا با هر بار وصل‌شدن به شبکهٔ داخلی و یا اینترنت تغییر می‌کند. اما آی‌پی ایستا (Static) اینطور نیست. آی‌پی پویا (Dynamic) در هر شبکه توسط کارساز پروتکل پیکربندی پویای میزبان (DHCP Server) به رایانه‌ها در شبکه اختصاص داده می‌شود. یعنی وقتی شما به اینترنت و یا شبکهٔ داخلی وصل می‌شوید، کارساز پروتکل پیکربندی پویای میزبان به شما یک نشانی آی‌پی اختصاص می‌دهد.
DHCP Server می‌تواند یک سرویس در سیستم‌عامل‌های سرور باشد یا یک قطعهٔ سخت‌افزاری مانند مسیریاب (Router) و یا نقطهٔ دسترسی (Access Point) در شبکه باشد.
برای دیدن نشانی آی‌پی رایانهٔ خود می‌توان از برنامه winipcfg.exe (در ویندوز ۹۵ و ۹۸ و ME) یا ipconfig.exe (در ویندوز ۲۰۰۰ و XP) کرد. در لینوکس یا یونیکس (یا سیستم‌های مبتنی بر آن‌ها) نیز می‌توان از دستور ifconfig استفاده کرد.

در حال حاظر 2 نسخه آی‌پی درحال استفاده می باشد : آی‌پی نسخه 4 و آی‌پی نسخه 6 که هر یک نشانی آی‌پی را به روش متفاوتی ارائه می نمایند.

آی پی ورژن 6 - IPv6 (به نقل از وبسایت نارنجی)

فرمت فعلی آدرس های اینترنتی به شکل a.b.c.d می باشد، که هر کدام از این جایگاه ها می تواند عددی بین ۰ تا ۲۵۵ باشد. با این حساب، اگر آدرس های غیر قابل استفاده و آدرسهای جدا شده در استانداردهای RFC را از این تعداد کم کنیم، چیزی حدود 4.3 میلیارد آدرس آی پی خواهیم داشت.
در سال ۱۹۸۳ زمانی که اولین استانداردهای آی پی ورژن ۴ تهیه می شد کسی حتی فکرش را نمی کرد که این آدرسها روزی به پایان برسند. اما در اواخر سال ۲۰۱۰ بود که آدرسها رو به پایانی گذاشت و جامعه جهانی خود را برای انتقال به آی-پی های ورژن جدیدتر یا همان IPv6 آماده کرد.
در تاریخ 2012.6.6 به طور رسمی استفاده از آدرس آی پی ورژن شش یا IPv6 در دنیا آغاز شد.

شاید با خود بگویید که این تعداد کاربر اینترنتی که وجود ندارد که این 4‪.‬3 میلیارد آدرس پایان یافتنی باشند. اما مساله اینجاست که دنیا با داشتن 2‪.‬5 میلیارد کاربر اینترنتی هم اکنون بیش از ۱۱ میلیارد دستگاه متصل به اینترنت دارد. این روزها همه چیز به اینترنت وصل می شود، از کامپیوتر و لپ تاپ و گوشی موبایل گرفته تا یخچال و ماشین و ساعت های مچی.

مصداق همین موضوع را می توان در سیستم شماره تلفن های شهر تهران یافت. چند سال پیش به سبب اینکه تعداد شماره های در دسترس برای تلفن های ۷ رقمی، تعداد محدودی بود، شرکت مخابرات استان تهران مجبور به افزایش تعداد ارقام شماره های تلفن به ۸ رقم شد.

چه تعداد آدرس در IPv6 در دسترس خواهد بود؟

شاید اعلام کردن و یا خواندن این عدد سخت باشد، ولی بهتر است مقایسه کنید که تعداد آدرسهای در دسترس برای IPv4 و IPv6 چقدر با هم متفاوت است!

IPv4 : 4,300,000,
IPv6 : 340,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000

همانطور که می بینید فعلا می توانیم بر روی آدرسهای جدید حساب باز کنیم، البته به شرطی که سالهای آینده پای سیارات دیگر و موجودات ساکن آنها به میان نیاید!

چه زمانی به آدرس های جدید منتقل می شویم؟

در تاریخ 2012.6.6 دنیا تصمیم گرفت تا به سمت آدرس های جدید حرکت کند و گوگل، فیسبوک، یوتوب، یاهو و دیگر شرکت های بزرگ سرورهای خود را به آدرس های جدید منتقل کردند. البته شایان ذکر است که انتقال به آدرس های جدید چند سالی زمان می برد، زیرا هنوز تعداد زیادی از دستگاه ها با آدرس های ورژن ۴ کار می کنند و بعضی ها هم کلا از سیستم جدید آدرس دهی پشتیبانی نمی کند.

همچنین ۱۰۰ شرکت تولید کننده تجهیزات شبکه از این به بعد ورژن جدید IP را به عنوان یک جز همیشگی دستگاه هایشان به حساب میاورند.

توضیح اینکه آدرس های ورژن ششم چگونه کار می کنند و از چه ساختاری استفاده می کنند، در قالب این مطلب نمی گنجد و شما می توانید برای کسب اطلاعات بیشتر به این صفحه مراجعه کنید :
http://en.wikipedia.org/wiki/IPv6
فقط بدانید که از به بعد به جای دیدن آدرس هایی به شکل قدیم، آدرس ها را اینگونه خواهید دید:
2001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334

مطمئن ترین راه تغییر آی پی در اینترنت : ناشناس بمانید!

حتی اگر یک کاربر عادی اینترنت باشید باز هم متوجه شده اید که فعالیت های شما زیر ذره بین است. هویت ایرانی گاهی دسترسی ما را به برخی خدمات محدود می کند. اما این مشکلی نیست که راه حل نداشته باشد. تغییر آی پی روش ناشناس ماندن در اینترنت است. در این مقاله تمامی اطلاعات در این زمینه را در اختیار شما قرار می دهیم تا فعالیت های شما در اینترنت با محدودیت مواجه نشود.

آی پی ها انواع مختلفی دارند که دو نوع مهم آنها عبارت اند از:

• آی‌ پی نسخه‌ ۴ (IPv4)
• آی‌ پی نسخه‌ ۶ (IPv6)

IPv4 نسخه چهارم آدرس آی پی است که در سال 1981 در IETF تعریف شد و اولین بار در سال 1983 در پروژه آرپانت استفاده شد و هنوز هم بیشترین حجم ترافیک اینترنت با استفاده از IPv4 روت و مسیریابی می شود. در این نسخه که هم اکنون نیز در حال استفاده است از ترکیب اعداد بر مبنای 32 بیت نهایتا تا سقف 4.3 میلیارد (4,294,967,296) آدرس اختصاصی قابل ایجاد است.

در ابتدای شکل گیری شبکه اینترنت تعداد 4.3 میلیارد آی پی آدرس رقمی بود که کسی گمان نمی کرد روزی به انتهای ظرفیت خود برسد اما به مرور و با گسترش فعالیت های تحت وب و لزوم اتصال دستگاه های مختلف به شبکه که هر کدام نیازمند شماره شناسایی ویژه ای بودند و از طرفی خرید شمار زیادی از IP ها توسط شرکت ها و بلا استفاده ماندن آنها سبب شد که تحقیقات بر روی نسل جدیدی از آدرس های اینترنتی شروع شود، این کار تحقیقاتی بعدها در قالب نسخه 5 ارائه شد که تنها جنبه آزمایشی داشت اما با آمدن نسخه 6 از آدرس های اینترنتی مسئله محدودیت تقریبا برای همیشه حل شد.

IPV6 از یک آدرس 128 بیتی استفاده می کند و می تواند 2به توان 128 آی پی در اختیار ما قرار دهد که عددی قابل توجه است. به این معنی که محدوده و بزرگی IPV6 می تواند دارای 1۰38�3٫4 حالت مختلف باشد. یعنی حدود 34۰ آندسیلیون ! یعنی حدوداً به ازای هر متر مربع از سطح زمین 54525952 آی پی مختلف وجود خواهد داشت. به آی پی ورژن 6 ، IPNG یا همان Next Generation نیز می گویند.

حال بیایید با بیان یک مثال مفهوم را واضح تر کنیم. ساختار یک آی پی به شکل زیر است:

۱۲AB:1968:A:B:C:۱۶:۷۸ :۱۲F

۱۲AB:1968:A نشان دهنده کشور ایران است. B:C استان را مشخص می کند. ۱۶:۷۸ منطقه را مشخص می کند. ۱۲Fنیز شماره مشتری است. البته توجه داشته باشید مثال گفته جهت بیان بهتر مفهوم ساز و کار IP و درک هرچه بهتر آن است. دستگاه‌ های مبتنی بر شبکه، الگوریتم‌ های خاصی برای تفسیر آی‌ پی‌ها دارند.

انواع روش های تغییر آی پی

بسیاری از شرکت ها و سرویس های بین المللی خدمات خود را به دلیل تحریم ها وضع شده علیه ایران؛ محدود کرده اند. از جمله خدمات محدود شده، می توان به سیستم های پرداخت جهانی مانند پی پال اشاره کرد. برای استفاده از امکانات آنها بایستی وانمود کنید که از کشوری غیر از ایران هستید. در ادامه راه های تغییر آی پی را بررسی می کنیم.

تغییر IP لوکال به صورت دستی

در ویندوزهای 7، 8 و 10 به راحتی می‌توانید آدرس IP خود را ببینید. کافی است عبارت CMD را در منوی Start تایپ، جست‌و‌جو و سپس اجرا کنید؛ در CMD دستور ipconfig را نوشته و برای ادامه کلید Enter را فشار دهید. این دستور تمامی اطلاعات مربوط به پیکربندی و تنظیمات شبکه‌هایی (چه کابلی باشد و چه به صورت بی سیم) که دستگاه شما به آن متصل است را نمایش می‌دهد. شما می‌توانید با کمی جست‌و‌جو IP خود را در مقابل عبارت IPv4 Address مشاهده کنید.

اگر می خواهید یک آی پی آدرس استاتیک داشته باشید می توانید آن را تغییر دهید. برای انجام اینکار، به کنترل پنل ویندوز بروید و Network and Sharing Center را انتخاب نمایید . در پنجره باز شده روی لینک Connections کلیک کنید. یک پنجره جدید باز می شود که جزییات ارتباط اینترنتی را نشان می دهد.به تب Properties بروید .

پنجره دیگری برایتان باز می شود که در آن ایتم های مورد نیاز برای برقراری ارتباط وجود دارد. حالا Internet Protocol Version 4 (TCP/ IP v4) را انتخاب کنید.

تنظیمات پیش فرض برای رایانه وجود دارد اما شما می توانید در صورت نیاز آن را تغییر دهید. گزینه “Use the following IP address “را انتخاب کنید و جزییات مورد نظر را وارد نمایید و اوکی را بزنید.

فراموش نکنید که تیک ‘Validate settings upon exit‘ را بزنید. اگر رایانه شما در بیشتر از یک شبکه حضور دارد، جزییاتی همچون subnet mask، default gateway و DNS جایگزین را وارد نمایید.

توجه داشته باشید که این دستور آی پی لوکال سیستم شما را نمایش می دهد.این یک آی پی invalid است و تنها برای شناسایی سیستم در یک شبکه لوکال کاربرد دارد.

آی پی پرایوت (Private) چیست؟

IP address های private، آدرس هایی رزرو شده و محفوظی هستند که در دنیای اینترنت کاربردی ندارند و در اینترنت اصلا Route نمی شوند و هیچ اعتبار و Credential ای در دنیای اینترنت ندارند. private IP address ها فقط در شبکه های خصوصی یا همان LAN ها مورد استفاده قرار می گیرند و در دنیای اینترنت اصلا نمی توان از این ip ها استفاده کرد.

تغییر آی پی اینترنت به کمک نرم افزار

یکی دیگر از روش های تغییر آی پی استفاده از نرم افزار های تغییر آی پی است. این نرم افزار ها برای تمامی سیستم ها و حتی موبایل ها نیز فراهم است. استفاده از این نرم افزار ها بسیار راحت است و شما با یک کلیک می توانید آی پی خود را عوض کنید. اما ایا پایداری این نرم افزار ها مناسب است؟ ایا همیشه می توان از یک کشور به اینترنت متصل شد؟ آیا با عوض کردن IP دیگر شناسایی نمی شویم؟

آیا با تغییر آی پی همیشه می توان ناشناس ماند؟

شاید درست باشد که برای ناشناس ماندن بایستی آی پی را تغییر داد اما این تمام ماجرا نیست.

ISP برگرفته از کلمه Internet Servise Provider یعنی شرکت خدمات سرویس های اینترنت است. یک ISP توسط یک خط تلفن از شرکت مخابرات و یا امکانات ماهواره ای می تواند اینترنت را به کاربر خود بدهد.

این خدمات معمولاً درمقابل دریافت مبلغ و هزینه‌ ای از سوی کاربر به وی ارائه می‌شوند. ISP ها معمولا علاوه بر اتصال کاربران به اینترنت، خدماتی از قبیل میزبانی وب، ثبت دامنه‌ های اینترنتی، خدمات ایمیل و … را نیز انجام می‌ دهند. البته ISP می‌ تواند زیر یک ISP دیگر قرار بگیرد. یعنی نه به عنوان یک ISP مستقل بلکه به عنوان یک ISP وابسته برای کاربران خدمات ارائه کند.

برخی از شرکت ها و سازمان ها، حتی ISP کاربران خود را به موقع اتصال به اینترنت بررسی می کنند. راه حل در امان ماندن استفاده از سرور های مجازی است.

ممنون بابت خواندن مطلب و یادگیری شما.. هدف ما فقط کمک به شماست :)

منابع : اسپیس ایران و پی98